Pojęcie depresja odnosi się do zespołu objawów, wśród których głównym elementem jest obniżenie nastroju.

Zgodnie z  klasyfikacją WHO  objawy podstawowe depresji to:

1) obniżenie podstawowego nastroju, nie podlegające wpływowi wydarzeń zewnętrznych i utrzymujące się, przez co najmniej 2 tygodnie

2) utrata zainteresowań lub odczuwania przyjemności

3) zmniejszona energia lub zwiększona męczliwość.

Dodatkowo występują: spadek zaufania lub szacunku do siebie, poczucie wyrzutów sumienia lub nieuzasadnionej winy, nawracające myśli o śmierci lub samobójstwie, zmniejszona zdolność myślenia lub skupienia się, niezdecydowanie, wahanie się, zmiany w zakresie aktywności psychoruchowej (pobudzenie lub zahamowanie), zaburzenia snu i zmiany łaknienia wraz ze zmianami wagi.

Badania nad etiologią zespołów depresyjnych wskazują na jej wieloczynnikowy charakter, uwzględniający różnorodne uwarunkowania psychologiczne, genetyczne i biologiczne.

Poznawcza teoria depresji stworzona przez Aarona Becka zakłada, że przyczyną depresji są negatywne myśli powstałe na bazie dysfunkcjonalnych przekonań. Teoria ta wyróżnia trzy główne obszary dysfunkcyjnych przekonań:

1. Przekonanie o własnej ułomności;

2. Negatywne przekonanie o świecie

3. Brak nadziei na przyszłość.

Z przekonania o własnej niedoskonałości wynika niska samoocena. Osoba przypisuje sobie winę za negatywne doświadczenia życiowe. Neutralne zachowania ludzi dookoła traktuje, jako skierowane przeciwko sobie.

Osoby depresyjne, częściej niż osoby nie cierpiące na depresje, doświadczały bolesnego przeżycia straty, jak we wczesnym dzieciństwie, tak i ciągu roku lub dwóch lat poprzedzającym depresje.

Anatomiczna teoria depresji głosi, że ta choroba jest spowodowana hyperaktywnością prawego płata czołowego. Studia badawcze w zakresie EEG pokazują, iż osoby w depresji charakteryzuja się specyficznym zapisem w zakresie płata czołowego. Mianowicie zwiększoną amplitudą fal alfa w lewej półkuli, co oznacza jej mniejszą aktywacją. Lewa przednia okolica kory mózgowej odpowiedzialna jest za pozytywne emocje, z nastawieniem motywacyjnym, dążeniem do celu. Natomiast półkula prawa jest zaangażowana w negatywne odczucia, zachowaniam typu wycofania się. W sytuacji gdy osoba jest w depresji, zauważa się większą  aktywacja prawego płatu  czołowego, a mniejsza lewego. W tej sytuacji można zaobserwować u osoby cierpiącej na depresję negatywne nastawienie do podejmowania jakichkolwiek działań, a ponadto deficyt w postrzeganiu pozytywnych doznań, odczuciu przyjmności. Leczenie  psychiatryczne depresji, w zależności od natężenia dolegliwości, opiera się na farmakoterapii, psychoterapii, w depresji lekoopornej stosują się  również elektrowtrząsy. W leczeniu depresji bardzo dobre wyniki daje neuroterapia EEG- Biofeedback (neurofeedback).

Neurofeedback jest skuteczny w modyfikacji tego rodzaju zaburzeń, gdyż polega na tłumieniu niepożądanych, a wzmacnianiu potrzebnych do prawidłowego funkcjonowania fal mózgowych. Po terapii zwiększa się aktywacja lewej półkuli płata czołowego. Osoba staję się aktywna i optymistyczna. Jest to metoda całkowicie bezpieczna, efektywna i nie wykazująca żadnych skutków ubocznych. Badania nad tym sposobem leczenia potwierdzają poprawę zdrowia pacjentów. Dobre wyniki po terapii EEG- Biofeedback utrzymują się przez lata.

Centrum Terapii Neuron-Biofeedback

www.neuron-biofeedback.pl

e-mail:kontakt@neuron-biofeedback.pl

telefon:606-535-570

Matką pamięci jest metoda „

Czyli rozprawka o alternatywnej terapii psychomedycznej EEG Biofeedback.

EEG Biofeedback to nowatorska metoda naukowa, która pozwala kontrolować zachodzące procesy w naszym organizmie.

Biofeedback ( ang. Biologiczne sprzężenie zwrotne ) – uczy mózg doskonale panowania nad osobistymi reakcjami organizmu jednocześnie relaksując i tym samym pomaga radzić sobie w bardzo trudnych warunkach życiowych.

Obecna pogoń za życiem, podczas gdy tempo  życia stale przyśpiesza i ciągle towarzyszy naszemu życiu stres ; często też strach przy dążeniu do sprostowania warunków życiowych –sprawia , że człowiek staje się nieodporny psychicznie. Skutkuje to między innymi nerwicami, bezradnością oraz  poważnymi depresjami.

Wskutek tego zaburza się prawidłowa rytmika fal mózgowych i uwidacznia się to m.in.  w postaci zaburzeniach koncentracji i uwagi, zaniku pamięci , utracie pewności siebie oraz asertywności.

EEG Biofeedback został opracowany około 40 lat temu w amerykańskim NASA- początkowo był metodą wykorzystywaną do szkolenia astronautów i pilotów, którzy będąc w warunkach silnego stresu musieli perfekcyjnie i bezbłędnie panować nad bardzo skomplikowanymi czynnościami.

Dzięki EEG Biofeedback poprawiamy swoją czynność bioelektryczną mózgu, stwarza to duże możliwości w leczeniu zaburzeń neurologicznych , psychosomatycznych, psychiatrycznych.

Biofeedback , czyli biologiczne sprzężenie zwrotne , oznacza możliwość modyfikowania procesu fizjologicznego i nadawania mu pożądanego kierunku , poprzez podawanie bezpośrednich informacji zwrotnych dotyczących parametrów tego procesu.

Jako , że metoda EEG Biofeedback jest całkowicie bezinwazyjna jednocześnie jest metodą bezpieczną i bardzo skuteczną.

Zastosowanie kliniczne systemu EEG Biofeedback polega na regularnym pomiarze funkcji fizjologicznych połączonych z treningiem samokontroli , co w efekcie wprowadza nas w obszar świadomej kontroli poszczególne reakcje fizjologiczne , takie jak praca serca , ciśnienie krwi , rytm oddychania itp.

Dzięki treningom uczymy się panowania  nad poszczególnymi funkcjami organizmu , kierowanymi przez autonomiczny układ nerwowy.

Celem treningów EEG Biofeedback jest osiągnięcie takiego stanu mózgu , aby wytworzyć utrwalony odpowiedni wzorzec reagowania – tak zoptymalizować pracę mózgu , by przy jednoczesnej relaksacji posiadać umiejętność pełnej koncentracji.

Zasada działania EEG Biofeedback polega na komputerowej analizie zapisu EEG pacjenta , podłączonego poprzez elektrody do systemu.

Pacjent kontroluje przebieg wideogry lub filmu wyłącznie poprzez swoje myśli.

Podczas treningu terapeuta dostraja pożądane parametry fal mózgowych pacjenta tak , by jednocześnie zastymulować  powstanie nowych korzystnych wzorców lub hamować te niewłaściwe.

Spektrum  wskazań do terapii przy pomocy treningów EEG Biofeedback jest bardzo szerokie.

Mogą z niego korzystać zarówno ludzie zdrowi , którzy chcą poprawić efektywność i wydajność pracy mózgu ( nawet do 30-40 %  ) , zmniejszyć poziom stresu , jak również osoby z różnymi schorzeniami OUN , chorobami narządowymi lub zaburzeniami psychosomatycznymi. Metoda EEG Biofeedback jest szczególnie przydatna w terapii dzieci.

Wskazania do stosowania treningu EEG Biofeedback :

1. Ludzie zdrowi chcący poprawić efektywność pracy mózgu :

- Uczniowie

- Studenci

- Dziennikarze

- Sportowcy (z metody korzystał m.in. Adam Małysz oraz piłkarze z Mediolanu )

- Artyści

- Menadżerowie

- Kadra kierownicza

1. Ludzie chorzy (wybrane jednostki chorobowe ) :

- Syndrom ADD, ADHD

- Autyzm i Zespół Aspergera

- Agresja

- Anoreksja i Bulimia

- Bezdech

- Ból przewlekły

- Nerwice

- Jąkanie

- Niepokój psychoruchowy

- Padaczka

- Parkinsonizm

- Psychozy

- Schizofrenia

- Stres

- Stwardnienie Rozsiane

- Uzależnienia

- Problemy szkolne u dzieci

- Uszkodzenia pourazowe mózgu

- Zaburzenia snu i pamięci

- Zaburzenia mowy i zaburzona samoocena

Przyjdź  i przekonaj się sam !

Pomogliśmy wielu ludziom- Pomożemy i Tobie !

Odwiedź nas  na www.neuron-biofeedback.pl

Treningi biofeedback.

Co to jest?

To jest metoda która powstała w latach 60 w ośrodkach NASA, początkowo była metodą wykorzystywaną do szkolenia astronautów i pilotów, którzy będąc w warunkach silnego stresu musieli perfekcyjnie i bezbłędnie panować nad bardzo skomplikowanymi czynnościami.

Metoda ma ciekawą historię , mianowicie, naukowce się zastanawiały, jak tak jest, ze jogi podczas swoich ćwiczeń potrafią zmienić swoje parametry psychofizjologiczne? Dlatego w USA zostały przeprowadzone eksperymenty z udziałem jogów i jogiń. Tym osobom mierzyli różne parametry fizjologiczne, miedzy innym elektryczną aktywność mózgu (EEG), aktywność serca ( EKG). Okazało się, że te osoby potrafią świadomie wpływać na zmiany różnych stanów, na przykład zmieniać aktywność swojego mózgu, pracę serca, pulsu, temperaturę ciała.

Ta dane posłużyły do zrobienia urządzenia do treningów Biofeedback.

Filozofia Biofeedback jest prosta, możemy wpływać na swój stan organizmu, możemy trenować pożądane parametry psychofizjologiczne.

Jak to działa?

Istnieje kilka rodzajów Biofeedback (mięśniowy EMG, oddechowy, sercowy EKG, HRV – ciśnienia, i SC – przewodnictwa skóry)

Zatrzymamy się na najbardziej popularnym i skutecznym EEG-biofeedback, lub, jak go inaczej nazywają neurofeedback.

EEG-biofeedback jest metodą, która polega na odczycie elektrycznej aktywności mózgu (EEG) i przedstawieniu jej w postaci gry audiowizualnej.

Sprzęt do treningów biofeedback pozwala terapeucie widzieć aktualną aktywność mózgu osoby trenowanej, natomiast sam trenowany widzi aktywność swojego mózgu pod postacią gry. Zadaniem korzystającego z treningu jest zwiększanie pożądanych i hamowanie niepożądanych częstotliwości fal. Wzmacniamy fale sprzyjające koncentracji, relaksacji, panowaniu nad emocjami, a obniżamy fale charakterystyczne dla zaburzeń snu, stresu, rozproszenia uwagi.

Spektrum  wskazań do terapii przy pomocy treningów EEG Biofeedback jest bardzo szerokie.

Mogą z niego korzystać zarówno ludzie zdrowi , którzy chcą poprawić efektywność i wydajność pracy mózgu ( nawet do 30-40 %  ) , zmniejszyć poziom stresu , jak również osoby z różnymi schorzeniami OUN,  chorobami narządowymi lub zaburzeniami psychosomatycznymi.

Jak długo trzeba trenować , żeby zobaczyć efekty?

Wyobraź sobie, że przytyłaś, masz problem z ubraniami, wszystkie są za małe! Przypominasz, że większą ilość czasu poświęcasz na siedzeniu – w biurze, w samochodzie, domu. Cóż, coś trzeba robić! I decydujesz się na treningi w sport sale. Po pierwszym dniu treningu inspirowana biegniesz do lustra, żeby zobaczyć wymarzone kształty. I, co za niespodzianka spostrzegasz, że nic się nie zmieniło!

Tak samo z treningami Biofeedback. Nie możemy zmienić nasz mózg za 1 raz, potrzebne przynajmniej 10 treningów , żeby zobaczyć dobre efekty i przyzwyczaić mózg do nowego, lepszego funkcjonowania. Jeżeli ktokolwiek obiecuje cudowne wyniki po krótkim czasie, trzeba się zastanowić, jakim kosztem, można osiągnąć te wyniki.

Często podawane są leki, ale niestety proszę pamiętać o skutkach ubocznych,, które czasem mogą przynieść gorsze efekty od stanu wejściowego.

Nasz mózg jest niesamowity! Potrafi naprawiać siebie sam, trzeba tylko dać mu szansę.

Mózg jest plastyczny, to znaczy potrafi się zmieniać, niestety, jak w tą lepsza , tak i gorszą stronę, wszystko zależy od tego, co my ćwiczymy, jeżeli jesteśmy w ciągłym stresie, nie dziw my się się, ze nasz mózg przyzwyczaił się pracować  na wysokich obrotach i będzie miał  problem z relaksacją. Wszystko zależy od nas, to jak jak będziemy się czuli, żyli, spostrzegali świat i siebie w świecie. Podróżując ścieżkami rozwoju własnego umysłu i potencjału zobaczysz piękno, które jest w Tobie i dookoła Ciebie! Życzę udanej podróży!

Zapraszamy do treningów biofeedback!

„Zakochałam się w magii słów, w tym, w jaki sposób mnie dotykał i co mówił, kiedy mnie dotykał. Pociągnął mnie za sobą jak wiatr pociąga nasiona dmuchawca. Ja – bez woli… On jak żywioł.”

[Janusz Leon Wiśniewski Martyna i inne opowiadania o miłości]

Zakochanie z czysto fizjologicznego punktu widzenia wiąże się z podwyższeniem poziomu wydzielanych hormonów, w tym między innymi dopaminy zwanej hormonem szczęścia. Według uczonych przyspieszone bicie serca, pojawiające się również w sytuacji stresu, związane jest z działaniem adrenaliny. Feromony, hormony płciowe oraz endorfiny są tak samo uzależniające dla organizmu jak chociażby morfina, nic więc dziwnego, że nierzadko mówi się o zakochaniu jako o swego rodzaju narkotyku. Są i tacy, którzy otwarcie twierdzą, iż stan zakochania jest tożsamy z chorobą (miłość jako choroba została zarejestrowana na liście Światowej Organizacji Zdrowia jako pozycja F63.9!). W większości przypadków poziom hormonów wzrastający w stanie zakochania zaczyna spadać po okresie od około 3 do 8 lat. Ten ,,radosny chaos” jak zwykło się ładnie określać to, co wówczas się z nami dzieje sprawia, że stajemy się bezsilni wobec obiektu naszej fascynacji. Jednocześnie tak bardzo pragniemy być z ukochaną osobą, że nierzadko wiele jesteśmy w stanie zrobić, by zaspokoić swoje pragnienia – paradoksalnie z bezsilności czerpiemy siłę – bezradni wobec uczucia zamieniamy się w żywioł, któremu nic nie stanie na przeszkodzie, którego nikt i nic nie jest w stanie zatrzymać na drodze do tej wyjątkowej dla nas istoty – sprawcy i obiektu naszego ,,opętania’’. Ogień i woda. Trudno powiedzieć, które z nich silniejsze jest od drugiego. Jedno jest pewne – oba te żywioły potrafią zostawić dom w ruinie. Niezmiennie zakochanie burzy spokój zmysłów i  mąci myśli. Ale czy potrafimy wyobrazić sobie coś piękniejszego i wyrzec się tej ,,katastrofy”?

„Każdy zakochany dzięki miłości ma wrażenie, że poprzez ukochaną osobę posiada cały świat. Został mu przekazany klucz do królestwa. Nie zadaje sobie więcej pytań. Nie ma sensu szukać dalej. Całe piękno wszechświata zostało przed nim odsłonięte.”

[Jean d'Ormesson - Traktat o szczęściu]

Dlaczego zakochaliśmy się właśnie w tym mężczyźnie czy kobiecie? Co ich różni od setek, a nawet tysięcy innych osób, które codziennie mijamy na ulicy? Istnieje teoria, która głosi, że podświadomie poszukujemy i wybieramy osoby, które posiadają cechy jakich my sami nie mamy. Taki mężczyzna wydaje się być szczególnie interesujący, bo daje nadzieje na to, że dostaniemy to, czego same nie potrafimy sobie dać. Przyciąganie się przeciwieństw nie jest zatem niczym innym jak próbą ,,dopełnienia’’ siebie samego poprzez drugą osobę – jesteśmy zatem dwoma połówkami tej samej pomarańczy. Psychologowie uważają jednak, że by zbudować trwałą i zdrową relację, dobrze jest postrzegać siebie jako jednostkę kompletną, a jeśli nie potrafi się tego zrobić, należy zrobić coś, by te deficyty w swoim obrazie wypełnić. Jeśli będziemy próbowali wykorzystać do tego celu drugą osobę, prędzej czy później doznamy porażki. Wraz z odejściem partnera stracimy kawałek siebie, który zapewne nigdy do nas nie należał i znowu poczujemy się niekompletni, i być może znowu zaczniemy szukać nowego ,,dopełniacza”, zamiast rozpocząć budowanie relacji z drugim człowiekiem od położenia fundamentów pod relację z samym sobą. Pewna kobieta zapytana o to, do czego potrzebny jest jej w życiu mężczyzna, odpowiada: ,,Dokładnie po nic. Ja idę swoją drogą, a on jeśli ma ochotę może do mnie dołączyć – będzie mi wówczas bardzo miło. Nie jest jednak tak, że bez niego u boku nie zrobię ani kroku – to przecież moja droga”.

Jest tam tak cicho, że słyszymy
piosenkę zaśpiewaną wczoraj:
„Ty pójdziesz górą, a ja doliną…”
Chociaż słyszymy – nie wierzymy.
Nasz uśmiech nie jest maską smutku,
a dobroć nie jest wyrzeczeniem.
I nawet więcej, niż są warci,
niekochających żałujemy.

Tacyśmy zadziwieni sobą,
że cóż nas bardziej zdziwić może?
Ani tęcza w nocy.
Ani motyl na śniegu.

A kiedy zasypiamy,
We śnie widzimy rozstanie.
Ale to dobry sen,
ale to dobry sen,
bo się budzimy z niego.

[Wisława Szymborska Zakochani]

Autor: Katarzyna Kosior

Szczegóły ->

Więcej na temat grupy ->

Szczegóły ->

Autor: Bruno Ferrero

Spowolnieniu ulega akcja serca i obniża się ciśnienie krwi. Spada też poziom kwasu mlekowego, którego wysokie stężenie wiąże się ze stanami lękowymi. Podczas medytacji obserwuje się ponadto mniejsze napięcie mięśni, co świadczyć może o jej pozytywnym wpływie na redukcję stresu. Są również dowody na to, że regularne medytowanie może znacząco obniżyć niepokój.
Medytacja wpływa także na aktywność mózgu. Prowadzi do wzmocnienia czynności alfa charakterystycznej dla stanu czuwania podczas rozluźnienia psychofizycznego.

Źródło:
http://samo-zycie.iq24.pl/default.asp?grupa=111004&temat=126867&nr_str=1

Czy większość kobiet doświadcza podobnych uczuć? Czy większość kobiet bezgranicznie ufa i wierzy słowom sprawcy? Czy większość kobiet stara się zaspokoić pragnienia agresora? Odpowiedź brzmi: TAK. Większość kobiet doświadczających przemocy, stara się spełniać wszystkie wymagania stawiane przez sprawcę przemocy, dostosowuje się do niego, pragnie być dla niego idealna żoną, przyjaciółką kochanką, matką. Kobieta ma nadzieję, że gdy osiągnie perfekcję – przemoc ustanie. Jednak tak się nie dzieje. Z każdym dniem przemoc staje się coraz bardziej intensywna, wyrafinowana. Zmienia swoje oblicze. Z przemocy psychicznej przechodzi w przemoc fizyczną, bądź seksualną. Osoba doświadczająca przemocy traci grunt pod nogami, jest zdezorientowana. Bo przecież po każdym akcie przemocy, sprawca przeprasza, obiecuje poprawę, przynosi kwiaty, jest czuły i szarmancki. Jednak ta faza kończy się i dalej czujemy napięcie. Intuicja podpowiada nam, że za jakiś czas nastąpi kolejny wybuch. Mamy rację. Tak wygląda bowiem cykl przemocy. Polega on na tym, że sprawca po każdym incydencie przemocy obiecuje poprawę, zmienia swoje postępowanie na krótki okres. Jest to tgz. faza miesiąca miodowego. Jest ona krótka, z czasem zanika i pozostaje sama przemoc. Wiele osób nie może rozumieć, dlaczego ofiara tkwi w związku pełnym bólu, dlaczego nie odejdzie? Osoby doświadczające przemocy często czują się odpowiedzialne za zachowanie sprawcy, obwiniają się, uważają, że to one sprowokowały sprawcę do agresywnego działania. Często nie wierzą w to czego doświadczają. Przecież wcześniej sprawca był najbardziej opiekuńczym i najwrażliwszym człowiekiem jakiegokolwiek spotkaliśmy w naszym życiu. Nadzieja to kolejny aspekt, który trzyma ofiarę przy agresorze. Ma nadzieję, że sprawca się zmieni i ponownie będzie osobą w której się zakochaliśmy. Często ofiary izolują się przed otoczeniem, czują wstyd i porażkę. Boją się poprosić o pomoc.

Przemoc nie musi trwać wiecznie, można ją przerwać. Musimy pamiętać, że żadne zachowanie nie upoważnia do stosowania przemocy. Nikt z nas nie jest odpowiedzialny za zachowania agresywne partnera, który pozwala sobie na stosowanie przemocy wobec nas i naszych bliskich. Wina zawsze leży po jego stronie. Nie lękajmy się mówić o przemocy, w ten sposób pomagamy sobie i innym ludziom, pozostającym tak trudnej sytuacji. Wyciągnijmy do nich rękę, nawet gdy ofiara będzie bała się po nią sięgnąć. Wsparcie – każdy z nas może go udzielić drugiej osobie. To ono zaspokaja nasze poczucie bezpieczeństwa i przynależności. To ono jest najbardziej potrzebne osobom doświadczającym zjawiska przemocy. Przerwijmy milczenie i pomóżmy innym.

Autor: Magdalena Powała – psycholog

Źródło: www.kochamzabardzo.pl