Terapia ddd

Wśród pacjentów terapii psychologicznych znajduje się ogromna grupa DDD (Dorosłych Dzieci z Rodzin Dysfunkcyjnych). Znaczną ich część stanowią osoby z rodzin z problemem uzależnień (DDA – Dorosłe Dzieci z Rodzin Alkoholowych). Można wyróżnić kilka typów ludzi z tych grup:

  • smutni, często cierpiący na depresję. Cechuje je wspomnienie utraty, braku poczucia uwagi i należytego bezpieczeństwa,
  • uzależnieni, próbujący znaleźć pomoc w alkoholu. Mimo że ich przeszłość związana była z alkoholizmem rodziców, swoje dorosłe życie układają tak samo,
  • współuzależnieni (będący w relacji, w związku z uzależnionym partnerem),
  • wyobcowani, posiadający trudności w kontakcie z innymi,
  • skrzywdzeni, towarzyszy im rozgoryczenie, nieustający żal, złość lub nienawiść,
  • z poczuciem niższości i niekompetencji.

Efekt bolesnego dzieciństwa jest widoczny w dorosłym życiu, dlatego też warto szukać pomocy doświadczonego psychoterapeuty. Syndrom DDA/DDD to zespół kilkudziesięciu cech, które utrudniają społeczne oraz emocjonalne funkcjonowanie człowieka. Należą do nich między innymi:

  • lęk przed odrzuceniem,
  • nadmierna kontrola,
  • krytyka siebie i innych,
  • trudność w zakończeniu rozpoczętych spraw,
  • brak znajomości norm społecznych,
  • nieustanne napięcie i stres,
  • unikanie konfliktów lub ich zaostrzanie,
  • trudność w nawiązaniu intymnych relacji,
  • niedocenianie lub pomniejszanie swoich osiągnięć,
  • skłonność do nawiązywania kontaktów z osobami skrzywdzonymi,
  • poczucie bycia innym,
  • postrzeganie świata w biało-czarnych barwach.

Cel psychoterapii DDA/DDD

Psychoterapia jest potrzebna osobie z rodziny dysfunkcyjnej w momencie, gdy, mimo świadomości swojej przeszłości, nie potrafi wyzbyć się schematów wyniesionych z dzieciństwa. Terapia DDA/DDD ma celu nauczyć rozwiązywania problemów w inny sposób niż dotychczas. Diagnoza postawiona przez psychologa jest kwestią wielowymiarową, indywidualnie dobraną do każdego pacjenta. Sesje terapeutyczne polegają na wspólnym przepracowaniu dysfunkcyjnego wzorca i zachowań oraz pozyskania umiejętności funkcjonowania bez poczucia winy, nadmiernej chęci ratowania innych i uciekania od swoich emocji.

DDD/DDA. Terapia grupowa czy psychoterapia indywidualna?

Istnieją dwie możliwości terapii dla osób DDA/DDD – indywidualna oraz grupowa. Pierwsza z nich jest polecana pacjentom z dużym poziomem lęku, którzy nie chcą opowiadać o swoich problemach w szerokim towarzystwie, boją się braku akceptacji i odrzucenia. W trakcie spotkań z psychoterapeutą mają szansę zbudowania relacji (niekiedy pierwszy raz w życiu), której podstawą jest zaufanie i empatia. Terapia grupowa odbywa się w towarzystwie 6-12 osób, których łączy ten sam problem, podobne doświadczenie i towarzyszące im emocje, dzięki czemu mogą być dla siebie wsparciem. Ogromną zaletą tego typu terapii jest więź między uczestnikami, która tworzy przyjaźń i długotrwałe relacje.
Nie istnieje odpowiedź na pytanie, który rodzaj terapii jest efektywniejszy. Zależy to od indywidualnych potrzeb i preferencji pacjenta. W rozwianiu wątpliwości dotyczącej wyboru rodzaju spotkań powinien pomóc psycholog podczas pierwszego spotkania.